Kamienica ul. Śniadeckich 23, Warszawa

703

Obiekt wzniesiony w 1913 r. na nietypowej, nieforemnej działce wciśniętej w klin dwóch ulic – wymagał od projektantów nieco więcej wysiłku niż w przypadku standardowej prostokątnej działki. Projektantem domu był Marian Kontkiewicz (1884-1926), choć w pewnym czasie prawa do autorstwa rościł sobie jego szwagier Juliusz Nagórski (1887-1944), z którym Kontkiewicz swego czasu współpracował. Na ile słuszne to były roszczenia, dziś jednoznacznie trudno ustalić. Kontkiewicz był zarówno projektantem, jak i (wespół ze swymi wspólnikami: Próchnickim i Weidegerem) właścicielem obiektu, a dom na tyle przypadł mu do gustu, że w nim na stałe zamieszkał, organizując na mansardzie swą pracownię. Budynek, wysoki na siedem pięter, z ostatnim schowanym we wspomnianej mansardzie, miał jeszcze jedną nietypową cechę – z braku miejsca nie było oficyn podwórzowych, w których mogliby mieszkać ubożsi mieszkańcy (nie było zatem charakterystycznego da ówczesnych kamienic przekroju społecznego mieszkańców). Prawie wszystkie mieszkania były pięciopokojowe, o ok. 150-metrowej powierzchni. Dom był luksusowy i nowoczesny, przy wejściu stali odźwierni, w westybulu wisiały kryształowe lustra, a windę zainstalowano nawet w klatce kuchennej. Służący mieszkali z dala od zatrudniających ich państwa, na ostatnim piętrze, a kiedy zachodziła potrzeba, z danego mieszkania przyzywano pokojówkę lub lokaja za pomocą specjalnego dzwonka elektrycznego. Warto też wspomnieć, że po wzniesieniu kamienicy połączono ją z istniejącym już starszym domem sytuowanym w samym narożu – dzięki temu oba domy połączono w jeden organizm. Ów starszy dom nie przetrwał wojny, zapewne ze względu na starszą konstrukcję (m.in. drewniane stropy), bardziej odczuł skutki wojny, a po niej został po prostu rozebrany. Stojąca za nim kamienica przez lata eksponowała swą ślepą ścianę zasłoniętą obecnie przez nową inwestycję. Po upadku komunizmu dom wyremontowano z dużą dbałością przy odtwarzaniu połowicznie zachowanych elementów wystroju.

::: Sfinansowano ze środków Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj