Niewysoka, dwupiętrowa kamienica powstała po 1935 r. w celowo wyrównanej gabarytowo, zachodniej pierzei ulicy. Jest najmłodszym sprzed II wojny światowej domem z ul. Głuchej, wzniesionym zapewne tuż przed 1939 r., o czym może świadczyć fakt, iż przez długie powojenne lata obiekt ten pozostawał nieotynkowany. Wzniesiono go wedle nowoczesnych założeń, przewidujących min. swobodny dostęp do światła. Stąd nieduża wysokość budynku i brak ciemnego, otoczonego oficynami podwórza. Bramę zaprojektowano na tyle wąską, że obecnie, po spieszeniu, wydaje się być jedynie szeroką sienią. Obiekt powstał najprawdopodobniej dla Sabiny Jankowskiej, która była jego właścicielką w 1939 r.
Samą ulicę wytyczono pomiędzy 1891-96 r., jako ślepy sięgacz zakręcający w swym północno-wschodnim odcinku równolegle do ulicy Mińskiej nie stykając się z nią jednak. W początkowej fazie ulica biegła od Kamionkowskiej na północ, a następnie równolegle do Mińskiej podążała ku Gocławskiej wpadając niemalże w Kałuszyńską. Już na początku jej istnienia, czyli w ostatnich latach XIX w., na całym niemalże kwartale (Głucha – Kamionkowska – Gocławska) wzniesiono ogromny, jak na owe czasy, kompleks fabryki wyrobów gumowych, rozebrany między 2005 a 2008 rokiem pod budowę nowych bloków. W momencie wznoszenia, fabryka ta wchłonęła bez mała połowę ulicy Głuchej, co znacznie zahamowało jej późniejszy rozwój. Z początkiem XX w. sytuacja zaczęła się stabilizować, jednak dalej, przez długie lata ulica była prawie niezabudowana. Z map wynika, że pozostawała bezadresowa, a jej pierzeje były bokami i tyłami parceli z numeracją od ul. Kamionkowskiej. Co innego natomiast podają taryfy domów, także zresztą różniące się w szczegółach. Obecnie ul. Głucha swym krętym przebiegiem łączy ul. Kamionkowską z Mińską – ma więc lokalne znaczenie komunikacyjne. Z początku, kiedy była ślepa, wartości placów przy niej położonych były niewysokie. Podejście do lokalizacji, zmieniło się w dwudziestoleciu międzywojennym, kiedy to zaczęto doceniać ciche zaułki położone w mieście, ale nieco z dala od hałasu głównych ulic. Obecne przedwojenne domy na ul. Głuchej, to te znajdujące się w zachodniej pierzei, powstałe w drugiej połowie lat 30 XX. Wcześniej, jak wspomniano wyżej, ulica pozostawała praktycznie niezabudowana. Jedynym murowanym, wolnostojącym obiektem pozostawał dom na rogu z ul. Kamionkowską, stojący nieco w głębi, na obszernej parceli zajmującej całą zachodnią pierzeję (hip. 1069), a należący w 1930 r. do Izabeli Mościckej.
Podczas dzielenia długiej, jak dawna włóka, parceli ciągnącej się równolegle do ul. Mińskiej zaplanowano przebicie do niej ul. Głuchej w linii prostej. Ostatecznie decydowano się jednak dostosować do podziału działek od strony ul. Mińskiej i ul. Głuchą puścić ku niej istniejącym do dziś meandrem.
Podczas wojny, stojące tu domy nie doznały większych uszkodzeń. Stąd długo po 1945 r. pozostawały nieremontowane, a opisywana tu kamienica spod adresu 3a, nie została nawet dokończona – wieloletni brak tyków. Sytuacja zmieniła się dopiero wraz z rokiem 2022, kiedy to przeprowadzono generalny remont budynku. Wówczas to min. docieplono i otynkowano elewacje, usunięto oryginalną stolarkę okienną i drzwiową, a balustradę na klatce schodowej znacznie zniekształcono podwyższając jej wysokość, zapewne celem dostosowania do aktualnych norm. Obecnie dom pozostaje w pełni zrewitalizowany.
::: Włączono do bazy w ramach projektu: „Akademia Opiekunów Dziedzictwa” – (VI edycja), dofinansowanego przez Narodowy Instytut Dziedzictwa.
